(1925–2002) Malarz i pedagog związany z Mikołowem oraz katowickim środowiskiem artystycznym. Zasłynął przede wszystkim jako portrecista, tworzył również martwe natury i pejzaże. Urodził się 30 sierpnia 1925 roku w Łaszukach na Wileńszczyźnie. W 1944 roku został wcielony do 2. Armii Wojska Polskiego. Zainteresowanie malarstwem rozbudziła w nim wizyta w Muzeum Narodowym w Krakowie podczas podróży poślubnej w 1948 roku. Początkowo uczył się samodzielnie, korzystając z książek i poradników. W 1951 roku rozpoczął studia w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Katowicach. Następnie przeniósł się na Wydział Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, gdzie kształcił się pod kierunkiem Eugeniusza Eibischa. Dyplom uzyskał w 1956 roku. Po studiach zamieszkał z rodziną w Mikołowie. Przez osiemnaście lat pracował jako nauczyciel rysunku i wychowania plastycznego w Katowicach, łącząc działalność pedagogiczną z malarstwem. Aktywnie uczestniczył w życiu artystycznym Śląska. W latach 1967–1972 był prezesem Zarządu Okręgu Związku Polskich Artystów Plastyków w Katowicach, a w latach 1965–1976 wystawiał z Grupą Malarzy Realistów. W 1974 roku przeprowadził się do Katowic i zrezygnował z pracy nauczycielskiej, skupiając się na twórczości. Zmarł 6 lutego 2002 roku w Katowicach. Jego obrazy znajdują się m.in. w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie, Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie i Muzeum Śląskiego w Katowicach. Według informacji Miejskiego Domu Kultury w Mikołowie prace artysty trafiły również do Galerii Uffizi we Florencji oraz kolekcji prywatnych w Polsce, USA i Kanadzie. Szczególnie ważne są jego związki z Mikołowem: ofiarował miastu kolekcję 50 obrazów, a w 1999 roku otrzymał tytuł Mikołowianina Roku. Informacje te odnotowano w oficjalnym dokumencie miejskim. Był również uczestnikiem IV edycji Impresji Mikołowskich.