(1905–2000)  Nauczycielka wychowania przedszkolnego, działaczka społeczna, instruktorka Przysposobienia Wojskowego Kobiet i żołnierka Armii Krajowej, posługująca się pseudonimami „Iskra” i „Jana”. Urodziła się 26 lutego 1905 roku we Lwowie. Po zdobyciu przygotowania pedagogicznego przyjechała we wrześniu 1927 roku do Mikołowa, gdzie zorganizowała i objęła kierownictwo pierwszego polskiego przedszkola, dzisiejszego Przedszkola nr 2 im. Kubusia Puchatka. 

Obok pracy z dziećmi angażowała się w życie społeczne i oświatowe miasta. Współpracowała z biblioteką Towarzystwa Czytelni Ludowych oraz organizowała działalność miejscowego Przysposobienia Wojskowego Kobiet. We wrześniu 1939 roku wraz z członkiniami drużyny PWK przygotowywała w Mikołowie punkty żywnościowe dla żołnierzy. Następnie ewakuowała się przez Kraków do Lwowa.

Podczas okupacji działała w konspiracji ZWZ-AK we Lwowie, gdzie kierowała Wojskową Służbą Kobiet Komendy Okręgu. Równocześnie pracowała w Polskim Komitecie Opieki, zajmując się pomocą dzieciom przedszkolnym. Po akcji „Burza” kontynuowała działalność w organizacji NIE oraz wspierała osoby uwięzione przez NKWD i ich rodziny. Zagrożona dekonspiracją, w czerwcu 1945 roku opuściła Lwów pod przybranym nazwiskiem.

Po wojnie powróciła do pracy w mikołowskim przedszkolu. Za swoją działalność otrzymała m.in. Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami oraz Krzyż Armii Krajowej. Zmarła w lutym 2000 roku w Mikołowie. Jej losy opisała dr Maria Lipok-Bierwiaczonek w książce „Pani Kobernicka”, wydanej w 2017 roku.