• Język polski
  • English Language
  • Deutsch

Anna Sierosławska-Róża

Anna Sierosławska-Róża

Postacie Mikołowa

(1897–1987) Nauczycielka, wieloletnia kierowniczka szkoły, działaczka społeczna i radna, która niemal pół wieku poświęciła edukacji dzieci i młodzieży oraz pracy na rzecz mieszkańców Mikołowa.

Urodziła się w 1897 roku w Strzelcach Wielkich, w rodzinie Pawła i Katarzyny z domu Chaberskiej. Ukończyła Seminarium Nauczycielskie w Krakowie. Pracowała jako nauczycielka w Krakowie, następnie w Hajdukach Wielkich, dzisiejszej części Chorzowa, oraz w Mikołowie. Z tym ostatnim miastem związała się w wieku 22 lat. Od 1919 roku kierowała Szkołą Powszechną nr 1, a później Szkołą nr 2, mieszczącą się obok kościoła św. Wojciecha.

Podczas okupacji niemieckiej została zmuszona do opuszczenia Mikołowa i przeniesienia się do Krakowa na terenie Generalnego Gubernatorstwa. Po wojnie wróciła do miasta i ponownie objęła stanowisko kierowniczki Szkoły Podstawowej nr 2, w której pracowała do 1964 roku. Angażowała się w odbudowę miejscowego szkolnictwa oraz organizowała kursy języka polskiego w zakresie szkoły podstawowej.

Pracę pedagogiczną łączyła z rozległą działalnością społeczną. Była długoletnią radną, a w latach 1960–1966 pełniła funkcję zastępczyni przewodniczącego Miejskiej Rady Narodowej w Mikołowie. Działała w Związku Nauczycielstwa Polskiego, Lidze Kobiet i Miejskim Komitecie Frontu Jedności Narodu. W 1949 roku weszła do zarządu miejscowego koła Społecznego Komitetu Radiofonizacji Kraju.

Szczególnie angażowała się w rozwój Rety, gdzie mieszkała. W 1958 roku założyła pierwszy w Mikołowie Komitet Czynów Społecznych. Przyczyniła się do zagospodarowania miejsc zabaw dla dzieci oraz założenia biblioteki publicznej. Pełniła również funkcję kuratorki społecznej przy Sądzie Rejonowym w Mikołowie i społecznej opiekunki zabytków z ramienia Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego.

Poślubiła inżyniera Gwidona Różę, kierownika Biura Konstrukcyjnego w mikołowskiej „Mifamie”. Ostatnie lata życia spędziła w Domu Spokojnej Starości w Gliwicach. Zmarła w 1987 roku i została pochowana w Gliwicach.

Za pracę zawodową i społeczną otrzymała liczne odznaczenia, w tym Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Medal 10-lecia Polski Ludowej, Odznakę 1000-lecia Państwa Polskiego oraz Złotą Odznakę „Zasłużonemu w Rozwoju Województwa Katowickiego”. W 1979 roku Miejska Rada Narodowa nadała jej honorowy tytuł „Zasłużona dla Miasta Mikołowa”.