Bazylika św. Wojciecha w Mikołowie to neoromańska świątynia zbudowana w latach 1843–1861 przez Spaldinga z Gliwic i Beetza z Pszczyny. Powstała w miejsce XIII-wiecznego kościoła, który nie mieścił rosnącej liczby wiernych. Kościół jest trójnawowy, z dwoma wieżami, tympanonem nad wejściem i absydą od wschodu. Nad głównym wejściem znajdują się wizerunki bł. Stanisława Kubisty i dra Emila Szramka. Wnętrze utrzymane jest w stylu neoromańskim, z ołtarzem głównym św. Wojciecha, bocznymi ołtarzami Matki Boskiej Mikołowskiej i Najświętszego Serca Pana Jezusa oraz stylową amboną. Witraże z pracowni Mayera w Monachium przedstawiają sceny biblijne i symbole katolickie. W absydzie znajdują się witraże o tematyce Zmartwychwstania oraz okulus z Duchem Świętym. Dekoracje obejmują polichromię geometryczno-roślinną, postacie świętych i proroków oraz Drogę Krzyżową autorstwa Jana Bochenka. Organy z 1862 r. zbudowane przez Johanna Haasa to jeden z najcenniejszych instrumentów w Polsce, w stylu neorenesansowym. W 2008 r. kościół został podniesiony do rangi bazyliki mniejszej.